Dafina Shehu sjell artin e radhës

0

Është kjo Dafina Shehu, kaçanikasja që po sjellë vazhdimisht krijimet e saj në fushën e letrave, së fundmi ka bërë edhe një shkrim tjetër.

Vajza 21 vjeçare përveç se ndjek studimet në Fakultetin Filologjik, Dega Gjuhë Shqipe, ajo një pjesë të madhe të ditës ia kushton edhe shkrimeve të ndryshme te cilat herë pas here i ndanë me publikun Së fundmi ka bëre publik edhe një shkrim të saj.

Sponzor

Shkruan Dafina Shehu:

Ishte bere tashme 1 vjet qe punoja ne Biblioteken publike te qytetit te Kajros.
Oh, me falni.
Para se te tregoj si rrodhen gjerat,
dua te prezantohem.

Me quajne Dila, por emri im eshte Dilara.
Dilara Edison.
Lindur dhe rritur ne nje nga provincat e atij qyteti.
20 vjece – shume e re per te pasur nje karriere.

Prinderit e mi u shkurorezuan kur une nuk e mbaja mend ekzistencen time.
Keshtu qe babane nuk e kam pare kurre,
as edhe ne fotografi.
Ata qe jane si une, e dine se sa e dhimbshme eshte,
dmth prinderit i ke te ndare, por as ti nuk je kurre e plote.
Nena beri nje pune te shkelqyer per te me rritur dhe edukuar,por nga mungesa e nje krahu te forte prane, kam qene gjithmone e ndrojtur.
Nuk ndihesha kurre e sigurt.
Kjo rezultoi qe une te rritesha ndryshe, dhe te kisha nje mori ngjarjesh te papritura.

Ate pasdite 2 Janari, kur une isha ne kulmin e puneve..duhej te beja regjistrimin e librave, te rregulloja raftet, te beja kontrollen teknike te radhitjes, dhe te beja listen e lexuesve per vitin qe lam pas..pikerisht atehere vjen i dashuri im.
Bjond, sy blu, i gjate, dhe i pashem.
Ndersa une isha e kunderta e tij: brunete, floke te gjate, dhe i bija tek supet.
Ne shikim te pare ne nuk ngjanim me njeri-tjetrin, por edhe ne shikim te dyte ne nuk shkonim bashke.
Por perpiqeshim vazhdimisht per lidhjen tone, ai ishte xheloz por me donte, (te pakten keshtu e mendoja) ndersa une isha pak nevrike per xhelozine e tij.
Vinte te puna ashtu sic erdhi ate pasdite, vinte me gjasa te me bente surprize por me pretekstin te me shihte se cfare beja, a mos e genjeja e budallalleqe te tilla.

-Zemeeer çfare ben si shkojne punet? Erdha te te marr per kafe.
Dhe pa me lene hapsire per te iu pergjigjur, me fut krahun dhe me terheq para.
-Ndal cfare po been? A se sheh se po punoj? Kam nje mal punesh.
-Po he moj se i perfundon, thjesht per kafee po dalim, nuk eshte se do bejme ndonje gjee e kupton. Dhe qesh me ironi.
Nje pjese e imja e urrente kur sillej ashtu.
-Jo me vjen keq, une asesi s’ben te largohem sot prej ketej. Do te shihemi keto dite, ta premtoj.
-Nuk e di nese e ben qellimisht kete apo vertete ke pune por jane bere jave qe me shmangesh por do ta zbuloj arsyen. Mirupafshim.
Dhe largohet me hapa te medhenj.

Mua me vinte keq per sjelljet e tij por nuk ishte ne doren time.
Ate pune nuk mund ta humbisja per budallalleqe te tilla sepse ishte dicka per te cilen kisha punuar shume.

Kur dola nga ndertesa e telefonova por nuk ma hapi.
E bera perseri para se te flija por atehere e kishte te mbyllur.
Une ndonjehere nuk mund ta parashikoja ate.
Dhe nuk isha une pergjegjese per nervozizmin e tij.

Nje here tjeter kur po kthehesha nga puna, ishte dimer, lageshti dhe bora nuk te linte te ecje me shume se 5-6 metra ne kembe.
Komshiu me te cilin isha rritur dhe e kisha mik te mire, me ndal veturen dhe me fton te shkojme bashke.

Sikur ta kishte derguar djalli, e shoh te dashurin tim rruges.
Une i buzeqesh dhe ia bej me dore, ndersa ai thjesht me hedh nje shikim gjithe nerva.
Xhelozia e tij, nje dite do te me mbyste.

-Une po zbres ketu..i drejtohem komshiut
Faleminderit shume, do te te qeras me nje kafe nje dite.
-Knaqesia ishte e imja. (dhe me shkel syrin)

Nisem nga i dashuri dhe i therras te ndalet por nuk ndalet.
Filloj te vrapoj dhe e kap nga krahu
– Hej ti, a mund ta di se cfare halli ke? Nese do t’i japim fund, mire i japim. Thjesht te mbaroj kjo torture.
-Mire, sonte ne mbremje do dalim t’i qartesojme gjerat. Me prit afer rrugices.
-Mire.
…………………….
Nuk po gjeja dot se cfare te vishja..nje bluze te hapur por me nje xhup te hirte dhe te trashe apo njeren nga kemishat qe atij i pelqenin me shume.
Po per xhinset cfare te kombinoja, ahh isha bere lemsh e tera.
Si perfundim vesha bluzen e hapur dhe xhinset gri.
U parfymosa
Dhe i bera floket kaqurrela.
Isha e emocionuar. Dhe me dukej sikur ky ishte takimi yne i pare.
Kur shkova ne vendtakimin tone ai ishte aty dhe po priste.
Ishin bere 15 min qe kishte ardhur.
Por kishte ardhur heret ama.

-Ku po shkojme? E pyeta sa per ta thyer heshtjen.
-Diku per te biseduar.Pergjigjet serioz.

Me makinen e tij hyme ne nje rrugice pa drita, pa shtepi dhe pa ze njeriu.
-Pse me solle ketu? Nuk me pelqen aspak ky vend.
-Do te te pelqej, do te te pelqej.
Dhe shtrengonte timonin instiktivisht.

Maje malit ishte nje shtepi e vjeter, pothuajse e rrenuar.
-Ne sigurisht nuk do te shkojme atje lart a po?
-Ajo eshte shtepia e nje mikut tim, ne po shkojme per te biseduar.
Zbritem dhe une mezi ngjitesha lart, ndersa ai me rrinte nga mbrapa.

Ai ndezi dritat e njeres dhomee.
Ishte rremuj, kuti te mbushura, gjera pertok dhe vinte nje ere myku. Rrjete merimangash kudo. Mbi te gjitha ishte ftohte.
Ai ndezi soben.
Dhe u afrua prane meje.
Me njeren dore mbante doren time kurse me tjetren me largoi nje tuf flokesh anash.
-Je bere shume e bukur sonte.
-Faleminderit. Dhe ngrihem ne kembe sa per t’iu shmangur.
Si e kalove diten sot? E pyes pasi ishte e vetmja gje qe me vinte ndermend.
-Eja ulu prane meje. Perse me largohesh? A ke frike nga une? Perse ke frike prej mejee, une jam i dashuri yt. Une mund te te prek une mund te te puth.
Ai po fliste perqark.
-Cfare po thuaaa, ne i kemi biseduar keto.
-Po i kemi biseduar por ama deri ketu behej fjale.
Dhe u ngrit dhe me perqafoi dhunshem.
Une isha me e dobet se ai dhe nuk kisha fuqi ta largoja. Tentova dhe bertita por asnjera nuk funksionoi.
Pastaj me zhveshi e hera heres me kafshonte egersisht.
Ai ishte shnderruar ne nje bish.
E largova disa here por ai me mberthente akoma me fuqishem.
Une qavaa aq sa mund qaj nje njeri. Dhe e mallkova per mot e jete.
E mallkova me zemren dhe trupin e bere copash. E mallkova per jeten qe me mori.
Iku pas disa oresh.
Iku pa iu bere vone aspak se cfare kishte bere. Iku pa me folur asnje fjalee. Iku pa mos e kthyer koken pas.
Dhe une ngela aty.
Ne mes te askundit pa pasur asgje.
Me la si nje mbeturine, me la si nje leck te perdorur.
Une qendrova ate nate ashtu e shtrire ne dysheme, deri te nesermen ne mengjese.
Mora ca faculeta dhe pastrova trupin dhe fytyren.
Rrobat i kisha te grisura.
Floket i kisha lemsh dhe i zura sa per t’i mbledhur.
U nisa per ne shtepi duke qaluar dhe mu deshen disa ore derisa te mesoja rrugen.

Hyra ne vaske dhe qendrova me ore te tera.
Isha e shtangur, nuk mund te logjikoja asnje veprim te mundshem.
Uji ishte ftohur i gjithi dhe une kisha filluar te dridhesha tashmee.
Me furq laja trupin dhe perpiqesha t’i fshija te gjitha gjurmet qe kishte len te une. Perpiqesha te harroja se ai kishte prekur trupin tim.
Ishte nata me e shemtuar e gjithe jetes sime. Ishte ferri i perjetuar tashme ne kete bote.
Pas 2 ditesh kur vendosa se cfare duhej te beja dhe kur e denoncova ne polici ai kishte ikur tashme.
Nuk ndodhej asgjekundi dhe nuk me plaste nese te gjithe e kishin marre vesh tashme.
Une zgjodha te jem e sinqert me veten dhe ta pranoj realitetin, nuk desha ta jetoja pjesen tjeter me pasiguri dhe frikera.
Une nuk kisha asnje faj per gjerat qe me ndodhen.
Faji im i vetem eshte se besova se dikush mund te kujdesej per mua.

Sot ne oren e shkences profesori tha se qelizat ne trupin e njeriut zevendesohen cdo 7 vjet. Dhe tani mezi pres qe nje dite te kem perseri nje trup qe ai nuk e ka prekur kurre.

Dafina Shehu.

 

-Sponzor-